ความรัก
คุณเคยไหม ที่รู้สึกกับใครบางคนเกินกว่าคำว่าเพื่อน หรือพี่น้อง เกินกว่าเพศที่คุณเป็นอยู่ เกินกว่าคำที่ถูกจำกัดไว้ว่า ‘รัก’
สำหรับตัวฉันความรักของฉัน เป็นความรักที่ไม่อาจสมหวังด้วยเพศที่ฉันเป็น…และฉันเลือกที่จะเฝ้ามองเขาอยู่ห่างๆ อยู่เคียงข้างยามต้องการ และถอยออกยืนไกล ๆอีกครั้งยามเขาไม่ต้องการ เป็นเช่นนี้ ซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้จบ
ถามว่าเจ็บปวดไหม…ไม่ต้องพูดถึง มันเรียกว่าเจ็บจนชินชาจนแทบไม่รู้สึกอะไรแล้วน่าจะเข้าใจง่ายกว่า.. แต่ทำอย่างไรได้ เมื่อเราไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในสายตาเขาและที่สำคัญ…
คือเราเลือกเอง…
เลือกที่จะอยู่ตรงนี้เจ็บอยู่ตรงนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้ง ๆที่รู้ว่าเขาไม่สนใจ แต่ก็ยังคงหวังอยู่ในอากาศอันเบาบางว่าสักวันเขาจะหันมา หันมามองที่ฉัน…ขอเพียงแค่อดทนเท่านั้น..
ช่างน่าขำ…แต่มันก็ยังคงเป็นเช่นนั้นจริง ๆ…ฉันเป็นเช่นนั้นมาตลอด..และอาจจะเสมอไป หากไม่เพราะวันหนึ่งฉันตระหนักได้ถึงความจริงที่ว่าฉันจมอยู่กับความรู้สึกนี้มานานเกินไปจนลืมคุณค่าของตัวเอง
ต้องใช้เวลาเป็นเดือนเป็นปี กว่าฉันจะหาทางออกจากวังวนนั้นมาได้ จนทำให้ความเจ็บปวดทั้งหมดกลายเป็นสะเก็ดแผลเล็ก ๆในอกข้างซ้าย ในอวัยวะที่เรียกว่าหัวใจ
ตอนนี้ฉันสามารถยิ้มได้ และมีความสุข เพราะฉันเลือกที่จะระบายความรักที่ไม่สมหวังของฉันไปไว้ที่ไหน สำหรับคนอื่นฉันอาจจะไม่รู้ว่าเขาทำได้อย่างไร แต่สำหรับฉัน …ฉันใช้วิธีที่จะเขียนมันลงไป..บรรยายความรักที่ฉันมีลงไปในตัวอักษร ในตัวละครทุกตัวในนิยายของฉัน..พรรณนาความรักของพวกเขาแบบที่ฉันต้องการ บรรยายความเจ็บปวดอย่างที่ฉันมี…และ…มีความสุขสมหวังอย่างที่ฉันอยากได้…
การมีความรักไม่ใช่สิ่งที่ผิด ไม่ว่ากับเพศไหนก็ตาม ….แต่คุณจำต้องหาทางรับมือกับมันเอาไว้ด้วยสติทั้งหมดของคุณ
ฉันหวังว่าคุณเองจะเอาชนะความเจ็บปวดจากความรักของคุณได้ในสักวัน อย่ารีบร้อนฉีกกระชากหัวใจของคุณออกไปทั้ง ๆที่คุณทำใจยอมรับไม่ได้ จงค่อยๆถอยออกมา อยู่กับปัจจุบัน มองหาสิ่งที่คุณสนใจ มุ่งตรงไปหามัน จมอยู่กับมันราวกับมันเป็นคนรักของคุณ…และสักวันฟ้าเบื้องบนอาจส่งใครบางคนมาหาคุณ..ขอให้คุณโชคดี…
Add comment